دختری از جنس غرور

سلام!
حال همه‌ی ما خوب استملالی نیست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خیالی دور،
که مردم به آن شادمانیِ بی‌سبب می‌گویند
با این همه عمری اگر باقی بودطوری از کنارِ زندگی می‌گذرم که
نه زانویِ آهویِ بی‌جفت بلرزد ونه این دلِ ناماندگارِ بی‌درمان!

تا یادم نرفته است بنویسم حوالیِ خوابهای ما سالِ پربارانی بود
می‌دانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازه‌ی باز نیامدن است اما تو لااقل،
حتی هر وهله، گاهی، هر از گاهی ببین انعکاس تبسم رویاشبیه شمایل شقایق نیست!
راستی خبرت بدهمخ واب دیده‌ام خانه‌ئی خریده‌ام بی ‌پرده، بی‌پنجره، بی‌در، بی‌دیوار ... هی بخند!
بی‌پرده بگویمت چیزی نمانده است، من بیست و هفت ساله خواهم شد

می خواهم عمرم را

با دست های مهربان تو اندازه بگیرم

برگرد!

باور کن

تقصیر من نبود

من فقط می خواستم

یک دل سیر برای تنهایی هایت گریه کنم

نمی دانستم گریه را دوست نداری

حالا هم هروقت بیایی

عزیز لحظه های تنهایی منی

اگر بیایی

من دلتنگی هایم را بهانه می کنم

تو هم دوری کسانی که دور نیستند

در راهند!

رفته اند برای تاریکی هایت

یک اسمان خورشید بیاورند

یادت باشد

من اینجا

کنار همین رویاهای زودگذر

به انتظار امدن تو

خط های سفید جاده را می شمارم

پشت کدامین لحظه بن بست جا ماندی تا ببینی

دختری اینجا می خواست در تنهایی خویش  آسمانش را باتو قسمت کند؟؟؟؟

وسعت آسمان تو آنقدر بزرگ بود که حتی تجسم آسمان کوچک من در آن گم شد....

هیچ کس ندانست در بی پناهی شبهای بی ستاره ام

چقدر لبان و قلبم پر از ستاره و دوستت دارم بود.....

و من چقدر بر حقیقی بودنش برخود میبالیدم....

اما..............

شاید که دیگر مهم نیست

که از تو  گلایه کنم......

  دیگر  از خدایم هم نخواهم پرسید

که چرا سهم من از این همه  سکوت و گذشت و عشقی بی آلایش

چیزی جز سركوب غرور

سنگسار احساس

       و منطقهای بی دلیل نبود؟؟؟.......

من میروم تا در پس ستارگان خاموش خویش گم شوم

     بی آنکه تو را در آسمان کوچکم گم کنم.......

و دیگر هرگز

از تو نخواهم پرسید

که چــــــــــــرا

وسعت آسمان تو

 آنقدر بزرگ بود که حتی تجسم آسمان کوچک من در آن گم شد؟؟...

دیگر هرگز

نخواهم پرسید

               چــــــــرا..................

                        چــــــرا..................

                                      چــــرا..................

جدایی سهم دستامه که دستاتو نمی گیرم

  تو این بارون تنهایی دارم میرم خداحافظ

شده این قصه تقدیرم چه دلگیرم خداحافظ

دیگه دیره واسه موندن دارم از پیش تو میرم

جدایی سهم دستامه که دستاتو نمی گیرم

دیگه دیره دارم میرم چقد این لحظه ها سخته

جدایی از تو کابوسه شبیه مرگ بی وقته

دارم تو ساحل چشمات دیگه آهسته گم میشم

برام جایی تو دنیا نیست تو اوج قصه گم میشم

سقف ما هر دو يه سقف ديوارهامون يه ديوار
آسمون يه آسمون بهارهامون يه بهار
اما قلبهامون دوتا دستهامون از هم جدا
گريه‌هامون تو گلو خنده‌هامون بي‌صدا

نتونستم نتونستم تو رو بشناسم هنوز
تو مثل گنگي رمز توي يك كتيبه‌اي
كه هميشه با مني اما برام غريبه‌اي

هنوزم ما مي‌تونيم خورشيد رو از پشت ابر صدا كنيم
نمي‌تونيم؟
مي‌تونيم بهار رو با زمين خسته آشنا كنيم
نمي‌تونيم؟

هم شب و هم گريه‌ايم درد تو درد منه
بگو هم غصه بگو ديگه وقت گفتنه
بغض ما نمي‌تونه اين سكوت رو بشكنه
مردم از دست سكوت يكيمون حرف بزنه